Codex Alimentarius (łac. książka żywności, kod żywności) – jest to zbiór przyjętych w skali międzynarodowej norm żywności, kodeksowych praktyk, zaleceń i wytycznych wykorzystywanych przez urzędowe służby kontroli, przemysł rolno-spożywczy oraz środowiska naukowe. Założycielem Codex Alimentarius był Fritz Termeer. Prace dotyczące norm żywnościowych prowadzone są na forum Komisji Kodeksu Żywnościowego, działającej od 1963 roku, w ramach Wspólnego Programu dla Norm dotyczących Żywności, powołanego przez Organizację NZ ds. Wyżywienia i Rolnictwa (FAO) oraz Światową Organizację Zdrowia (WHO).    Kontrowersje] Kontrowersje wokół Kodeksu Żywnościowego odnoszą się do wyobrażenia, iż jest to obowiązkowy standard dla bezpieczeństwa żywności – włącznie z witaminami oraz dodatkami mineralnymi. Zwolennicy Kodeksu mówią, że jest on nieobowiązkową normą żywnościową oraz że nie istnieje żaden obowiązek wśród państw do przyjęcia standardów Kodeksu będących członkami Kodeksu lub jakiejś innej międzynarodowej organizacji handlu. Patrząc z punktu widzenia jego przeciwników, mimo wszystko, jedną z głównych przyczyn obaw jest to, że Kodeks Żywnościowy jest uznawany przez Światową Organizację Handlu (WTO) jako międzynarodowa norma do rozwiązywania sporów w sprawie bezpieczeństwa żywności oraz ochrony konsumentów. Jednak mimo to, że kraje nie są wykluczane z używania innych norm, czy badań naukowych będących dowodem bezpieczeństwa żywnościowego oraz ochrony konsumenckiej, przeciwnicy twierdzą, iż kraje rozwijające się prawdopodobnie nie posiadają alternatywnych norm. Wiele kontrowersji odnosi się do sposobu, w jaki Kodeks obchodzi się z witaminami oraz dodatkami mineralnymi do żywności. Niektóre państwa klasyfikują witaminy oraz dodatki mineralne jako żywność. Jednak inne klasyfikują je jako lekarstwa. W międzyczasie niektóre kraje, jak Kanada, stworzyły oddzielną kategorię dla tych produktów: nie jako leki. Przeciwnicy Komisji Kodeksu twierdzą, że jest to przesadny wpływ firm farmaceutycznych i że ich wytyczne są niepotrzebnie restrykcyjne dla witamin oraz dodatków mineralnych. Również informuje się, że w 1996 roku niemiecka delegacja przedłożyła propozycję, że nie powinno się sprzedawać żadnych ziół, witamin oraz minerałów dla powodów profilaktycznych, czy leczniczych. Propozycja została przyjęta, ale protesty wstrzymały jej wdrożenie. 28. Zjazd Komisji Kodeksu Żywnościowego miał następnie miejsce 9 lipca 2005 roku. Wśród wielu omawianych tematów był “Wytyczne dla witamin oraz dodatków mineralnych dla żywności”, który został przyjęty podczas spotkania jako nieobowiązkowa norma. Ta treść była tematem poważnej polemiki, częściowo z takiego powodu, iż wiele krajów członkowskich może chcieć ustalić zasady dodatków żywieniowych jako korzyści lecznicze, jako farmaceutyki lub jako inne kategorie. Treść nie usiłuje zakazać dodatków, ale usiłuje poddać je wymogom znakowania i pakowania, oraz usiłuje zagwarantować, że bezpieczeństwo oraz skuteczność są brane pod uwagę określając pochodzenie danego składnika. Wytyczne wzbudziły niepokój z obu stron: konsumentów oraz przemysłu z powodu wyobrażenia, że mogą pojawić się ograniczenia dla witamin oraz minerałów jako dodatków żywnościowych. Ruch Zdrowej Wolności wskazuje na większe obawy odnośnie ograniczenia składników dodatków żywnościowych w Europie przez Dyrektywę Dodatków Żywnościowych Unii Europejskiej (która wykorzystuje zaakceptowaną listę składników oraz ich klas) oraz na potencjalnie restrykcyjne limity dawkowań, mające fundament na modelu Kodeksu przez Organizację Żywności i Rolnictwa (FAO) oraz przez Światową Organizację Zdrowia (WHO) Projekt Oszacowania Ryzyka Składników Pokarmowych. Teksański republikanin Ron Paul mówił w międzyczasie, że Strefa Wolnego Handlu Ameryki Środkowej „zwiększa możliwość, że przepisy Codex zostaną narzucone amerykańskiemu społeczeństwu.Komisja Kodeksu Żywnościowego daje zielone światło dla stosowania w przemyśle spożywczym pestycydów i chemiczno–radiacyjnych metod przechowywania żywności, a w 2003 r. przyjęła pierwsze regulacje w sprawie żywności modyfikowanej genetycznie. Zdaniem przeciwników CA, istnienie Komisji stanowi powód do dużej radości dla wielkich korporacji, które uzyskują dzięki niej coraz większe możliwości czerpania zysków z opatentowanych chemikaliów (sztuczne dodatki do żywności oraz syntetyczne witaminy i leki) oraz produkcji żywności genetycznie modyfikowanej. Uzależnienie światowego bezpieczeństwa żywieniowego od patentowanych produktów korporacji jest rzeczywiście dyskusyjne – zwłaszcza, że w celu zwiększenia dochodów, firmy te mogą zacząć podnosić opłaty patentowe za swoje „bezpieczne” i „zdrowe” jedzenie.